Hellmouth Portal

Lumalangoy ako sa matang maligamgam na dagat

Kung saan ‘di mo malalaman kung kailan lalamig o iinit

O kung malulunod ngunit nais namang malunod, 

Subalit hinahanap pa rin kung saan kakapit.

Nasisilaw ako sa liwanag na kay bughaw

Ng kalangitang sumisilip sa likod ng mga ulap

Na wari ba’y dahan-dahang lumilipad

Patungo sa mapanganib na alapaap.

Dito’y nababalot sa ‘yong umiiyak na kalungkutan,

Sa pangamba ng ‘yong kadiliman,

Sa lamig ng ‘yong pag-iisa,

Sa init ng ‘yong pag-aaruga

At ako’y ligtas

At nanganganib

Sa dagat na kalangitan

Kung saan maaaring

Mahulog o malunod

Anumang oras dahil maaaring ako’y iyong

Ibigin o kitilin

Kaya ngayo’y nananatiling nakatayo

At ‘di gumagalaw

At ninanamnam ang paglangoy

Sa matang dagat na kalangitan.

Nais kong mabuhay

sa mundo ng aking imahinasyon.

Kung saan lahat ng walang saysay

ay isang katunayan.

Dito ako magbibigayan

ng kalayaan mula sa mga tali

ng mga anino na kailanma’y di ko kinilala.

At mga salitang nagpagalaw.

At mga modelong malamig na araw.

Nais kong matunton ang aking mundo

Kung saan ang ulap na madilim ay ang kariktan.

Ang ulan na bumubuhos ay ang hininga ng langit

na aking inaasam sa impyernong sumusunog.

Kaluwalhatian ang ulan.

At ang haring araw ang basahan.

Tinatangay ako ng hanging sumisira sa kadenang nakakapit,

bumubulong na lumipad patungo sa langit ng kaguluhan,

makulay na ulap,

lumulutang na salita,

malinaw na parirala.

Subalit wala pa akong pakpak

dahil kinakatakutan ko pa rin ang kanilang halakhak.

At nananatili ako sa mundo na iginuhit

kung saan ako unti-unting pinipihit.

Galit ako sa puso ko.

Madali kasing matuwa.

Nang maglakad ka,

naantig.

Nang may humatak ng ngiti sa labi mo,

lumiwanag.

Hindi ko nga siya maintindihan.

Para

bang pinagmamasdan ang bawat

bagsak ng buhok,

kumpas ng kamay,

kislap ng mata,

pagkagulat ng kilay.

Galit ako sa puso ko.

Tumatawa na naman.

Nang gumalaw ka,

tumigil.

Ang mundo ay nawala.

Pinagmamasdan ka ng puso ko.

Parang pusang nagmamasid

Subalit hindi makahuli.

Kaya ako galit.

Dahil nahuli na ito ng mangingisda

At alam kong itatapon na naman ako sa dagat

Para lasapin ang alat

na kay lamig.

Dahil lamang sa

bagsak ng buhok,

kumpas ng kamay,

kislap ng mata,

pagkagulat ng kilay.

Galit ako sa puso ko.

Man from TV wanted peace
Ms. U thought the same
Boring words spread all over the place
So does the fire in front of my face

I can’t believe I almost believed!
Settle my principles if I do have one
Man from TV wanted peace
Somebody tried to drown me with a kiss

Get out of the house
Look around and tell me what you see
You just can’t snap my vision with the blink of an eye
Don’t blind me with light
Tell me these are all lies
Now why does the cat got your tongue?
I’m holding on to this hell
The cat showed me what is hidden in the well
Get out and tell me
Answer my questions finally

Move me along
They established the song
Zombies follow
Everywhere they go

The holy man scared me to death
I got in my cage really wet
Now I’m awake and searching
All over again without him

——————————

was supposed to be a song but hell…

Cold ice washes over me
Conspiring gods against me
Life is shaped diamondly
Get a paper to ease

Walk out of my bed
Towards the street
I took out my knife
But never used it

The thief shouted
Something I wish I didn’t hear
So I stabbed him
Let me stab him…

————————

I think this is an unfinished poem. But, hell.. here it is.